Winkel
Verbroedering II
Aan de basis ligt deze oude driepoot-stoel. Deze gaat al zeker terug tot de vroege middeleeuwen. Er zijn vele varianten van. Ik ontmoette er een bij mijn expositie en eraan gekoppeld verblijf, in de oude en monumentale stolpboerderij De uitvlucht in Middenbeemster. Bewoners Jaap en Anneke zat deze al jaren in de familie. Hij is waarschijnlijk uit de vroege 19e of mogelijk 18e eeuw. Je kunt dit model ook heel goed schakel tot een duo (volgt nog) of meer zoals in dit geval een kwartet. Sluit naadloos aan bij de aquarel Verbroedering uit (alweer) 2008. Zie daar de titel.
Potloodtekening
Toeval bestaat! Zoals wel vaker speel ik al schetsend in een boekje of op een A4-tje, met een aanzetje of idee in mijn hoofd. Wat dat op kan leveren is op deze website te zien. In dit geval kwam het potlood op enig moment zo’n beetje op de plek van de stoelpoot terecht. Dit terloopse toeval heb ik meteen vastgelegd middels een (ander) schetsje. Dit heb ik daarna uitgewerkt. Het is een tekening en een potlood samen; een potloodtekening. Ik heb er in de loop der jaren vele gemaakt maar niet zo letterlijk.
Puzzled III
Bij het verwante werk Puzzled II kun je lezen waar dit werk op gestoeld is. Hier grijp ik echter terug op zo’n beetje de eerste puzzel waar je als opgroeiend kind mee te maken krijgt. Het is het volgende level nadat je als peuter een vormenstoof goed onder de knie hebt zou je kunnen zeggen. Wellicht kom je in de verleiding om beide rijen samen te voegen vanuit een primaire impuls om de puzzel op te lossen?
Puzzled II
Projectmeubilair, in mijn universum de stoelen die hieronder vallen. Projectmeubilair is praktisch stapelbaar, lichtgewicht en schakelbaar. Het inrichten van een ruimte voor deze of gene activiteit is dan een soort puzzel die gelegd moet worden zeker ook wat betreft de opstelling van de stoelen. Iedereen goed zicht, niet te krap op elkaar, optimale capaciteit, etcetera. De Strakke zijkanten van de Vitra 03, een ontwerp van de belg Maarten van Severen verleidde mij om er maar letterlijk puzzelstukjes van te maken. Wordt het opstellen kinderspel!
Stamlijnen
Patronen, spiegelen, patronen spiegelen. Twee D, drie D? Geen idee! Kan iets niet kloppen zodat het uiteindelijk toch klopt? Dit werk daagt je uit om positie te kiezen. Er is altijd wel iets wat zich lijkt te onttrekken aan de logica. Dit was voor mij eigenlijk ook een soort openbaring. Begonnen aan een avontuur wat uiteindelijk een beroep deed op enerzijds oplossend vermogen en anderzijds op omdenken. Risico nemen want of het zou lukken was allerminst zeker en da’s best een ding als je al 32 stoelen hebt getekend, geschilderd en uitgesneden. Maar het betaalde zich uit. Stoelen uit de eenbuisframe familie van stamvader Mart Stam. Het patroon, de lijnen, vormen een soort constructieve genealogie.
Afstammelingen V
Spelen met het isometrisch perspectief blijft een feest zeker als je het combineert met de één-buisframestoel. In het algemeen komt een ‘gewone’ stoel qua verhoudingen behoorlijk in de buurt van een kubus. Ik neen dus de vrijheid om die daarom maar gelijk te trekken. De isometrie heeft meer dan het lineair perspektief ook een decoratieve, patroon-matige kant. Dat komt omdat dingen niet verkleinen, de verhoudingen blijven in alle richtingen eindeloos hetzelfde. Al een aantal jaren is de derde dimensie ook letterlijk een onderdeel van een deel van mijn werken. Een mooi, vroeg, voorbeeld is Pinocchio II. Ook werk ik al een tijdje met een stanleymes. Ik snij vormen uit en monteer ze ruimtelijk waardoor er door de lichtval en de daardoor gevormde schaduwen, een bijzondere, licht vibrerende dynamiek ontstaat. Recente voorbeelden hiervan zijn Afstammelingen III of Babel IV. In dit werk combineer ik beide. Relatief subtiele variaties in vorm en wat uitbundigere variaties in kleur op het oermodel van Mart Stam.
Familie Dobbelsteen
Als je zoals ik wat dieper in de buisframe stoelen duikt ga je allerlei verbanden zien en relaties leggen binnen de ‘buisframe-verzameling’. Bij bijvoorbeeld Cheese is het de zichtbare manier waarop de leuning is bevestigd. Dat driehoekje van bevestigingspunten kan dan een gezicht worden. Begonnen bij de SB01 van Cees Braakman. Vervolgens blijken er vele andere ontwerpen ook deze gezichtskenmerken te hebben, zie Familieportret III wat ik recent maakte. Dat het aantal (zichtbare) bevestigingspunten nogal varieert was me al eerder opgevallen. Ik maakte er zelf een Spel over mét een dobbelsteen. De familie van bevestigingspuntvariaties wordt dan de Familie Dobbelsteen.
Back up II’26
In een beweging ontstaan samen met Lucrezia looks. Deze is daarbij geïnspireerd op een oud schoolstoeltje met uiteraard een ovalen plywood-leuning. Ogen in je rug, geruststellende zekerheid.
Lucrezia’s looks
Portretten van stoelen door enkel de leuning af te beelden, zoals bij mensen ook enkel hoofd en eventueel een deel van het bovenlichaam afgebeeld worden, kennen de ingewijden in mijn oeuvre al lang. Het begon in 2012 met Portret 1 t/m 9. Daarna volgden er nog vele terug te vinden op deze website, bijvoorbeeld Portret 11 of Portret 46. Uiteraard ben ik ook weer gaan spelen met dit portret-gegeven. Een mooi voorbeeld is Pinocchio of Pinocchio III. Ook Look wil ik daarbij niet onvermeld laten. En dat heeft met name te maken met de ingreep die ik in dit werk heb gedaan. Aan de kijker om dat te achterhalen. Het werkt het beste face to face met het werk (Dat geldt trouwens voor de meeste van mijn werken).
Back up-zelfportret
In de Barok zijn veel stoelen gemaakt, meest voor de wat luxere paleizen, waarbij de ‘ plank’ in de rugleuning gezaagd is in barokke vormen. Weelderige krullen en rondingen. Zoals wel vaker zocht ik eigenlijk iets anders maar viel mijn oog, bladerend door het boek Möbelstile, op deze barokke leuningen. Ik moest direct denken aan papierknip silhouetten. De stap naar portret is dan niet zo groot. Welk portret? Een zelfportret!
Familieportret III
Uiterlijke kenmerken verbinden. Het is de eerste grond waarop geordend kan worden. Het is voor mij als maker een vruchtbaren manier om naar stoelen te kijken. Het in 2024 gemaakte werk Spel is op uiterlijke kenmerken gebaseerd. Je kunt met de tekeningen letterlijk een spel spelen. Familieverbanden manifesteren zich ook via deze kenmerken. Dat kun je echter ook omkeren: wie hetzelfde element en/of constructief principe deelt wordt familie. Dat ik zelf als oudste zoon stam uit een gezin van zes bepaalde in dit geval de grootte van de familie.
Dubbelportret III
Kijk even naar Portret 46. Dit strakke en geometrische stoeltje van Maurizio Varsi vereeuwigde ik recent in mijn reeks portretten. Ongeveer tezelfdertijd viel mijn oog, ik zocht weer eens wat anders, op ‘Zanzi’. Een ontwerp van Boris Berlin en Paul Christiansen. Tja, die moesten even aan elkaar voorgesteld worden. Dat is Dubbelportret III geworden.
Portret 48
In zekere zin zijn veel van mijn tekeningen ook een portret van een stoel. Bij de reeks ‘portret’, die qua aantal inmiddels de vijftig haalt, zit het ‘m met name in de keuze om alleen de bovenstel helft van de stoel, de leuning dus, af te beelden. Dit uiteraard analoog aan een portretfoto of schilderij waarbij ook enkel het bovenlichaam dan wel het hoofd afgebeeld is. Voor wie de afgebeelde stoel in kwestie kent nog steeds direct herkenbaar maar het brengt ook een nieuwe kijk op de (afgebeelde) stoel naar voren. Nummer 46, 47 en 48 zijn liggend en net wat anders van formaat en bovendien ruimtelijker doordat ze uit twee lagen bestaan.
Portret 47
In zekere zin zijn veel van mijn tekeningen ook een portret van een stoel. Bij de reeks ‘portret’, die qua aantal inmiddels de vijftig haalt, zit het ‘m met name in de keuze om alleen de bovenstel helft van de stoel, de leuning dus, af te beelden. Dit uiteraard analoog aan een portretfoto of schilderij waarbij ook enkel het bovenlichaam dan wel het hoofd afgebeeld is. Voor wie de afgebeelde stoel in kwestie kent nog steeds direct herkenbaar maar het brengt ook een nieuwe kijk op de (afgebeelde) stoel naar voren. Nummer 46, 47 en 48 zijn liggend en net wat anders van formaat en bovendien ruimtelijker doordat ze uit twee lagen bestaan.
Portret 46
In zekere zin zijn veel van mijn tekeningen ook een portret van een stoel. Bij de reeks ‘portret’, die qua aantal inmiddels de vijftig haalt, zit het ‘m met name in de keuze om alleen de bovenstel helft van de stoel, de leuning dus, af te beelden. Dit uiteraard analoog aan een portretfoto of schilderij waarbij ook enkel het bovenlichaam dan wel het hoofd afgebeeld is. Voor wie de afgebeelde stoel in kwestie kent nog steeds direct herkenbaar maar het brengt ook een nieuwe kijk op de (afgebeelde) stoel naar voren. Nummer 46, 47 en 48 zijn liggend en net wat anders van formaat en bovendien ruimtelijker doordat ze uit twee lagen bestaan.
Ver Z
De ‘Z’ of Zigzag-stoel van Gerrit Rietveld, hij duikt wel vaker op bij mij. Waarnemen is een werkwoord. Ik blijf het leuk vinden om met de waarneming te spelen. De menselijke waarneming gaat heel erg uit van aannames, dat is ook handig want het zou erg vermoeiend zijn om alles wat in je blikveld verschijnt telkens tot in den treuren te moeten analyseren. Het is leuk om de ‘invuloefening’ te bevragen. Uiteraard werkt dit enkel wanneer je dit werk ‘ in het echt’ en op de juiste hoogte gehangen bekijkt. Je bekijkt de ‘Z’ van ver, Een verzetje voor je ogen.